Vanmorgen bezochten we eerst het Okada museum (dat gisteren op het programma stond, maar dat we geskipt hebben om Mount Fuji te zien). Het is een heel mooi museum met een ongelooflijke collectie – waar je jammer genoeg niet mag fotograferen. En ze gaan daar ver in: je moet fototoestellen, tablets maar ook je GSM in de lockers achterlaten en daarna moet je door een metaaldetector.
Vandaag was de grote vraag of we de Mount Fuji zouden zien. De kans daarop is blijkbaar redelijk klein: meestal zit de top in de wolken. Bovendien gaf de weersverwachting ons niet veel hoop: het zou de hele dag bewolkt zijn. Al gaf Google Weather aan dat de eerste uren er misschien toch nog een beetje zon zou zijn. En dus hebben we onze plannen andermaal omgegooid.
Vandaag was nog eens een reisdag: met een busrit, 2 vluchten, een metro-rit, een stuk met de Shinkansen en nog eens een busrit hebben we ruim 1600km overbrugd en zijn we in Hakone beland.
Tijdens het ontbijt belde de gastvrouw naar de busfirma en daar wist men te vertellen dat de bussen naar Shiratani Unsuikyo vandaag wel reden. Gelukkig, want een uitstap naar dat natuurpark was al een backup van een backup plan. Maar daarmee hadden we nog geen one-day bus pass.
Vannacht liet Trami dan eindelijk van zich horen. Letterlijk, met heel veel wind en regen. Volgens het Japans meteorologisch instituut is al 25 jaar geleden dat er in Anbo, waar we verblijven, nog zoveel regen is gevallen in 1 nacht. Maar toen we opstonden was het windstil en scheen de zon. De weerapp op onze telefoon maakte snel duidelijk dat we ons in het oog van de tyfoon bevonden. Schade aan het huis was er niet, we zagen buiten wel afgerukte takken en omgewaaide borden.
Toen we deze ochtend wakker werden, was het niet nog steeds niet zeker of we in Yakushim zouden geraken: de website van Japan Airlines gaf aan “conditional flight, checking weather conditions at Yakushima airport”. Ook in de luchthaven kon men nog niks zeggen. Maar toen een eerdere vlucht er geland was, leek het ons wel waarschijnlijk dat het ook voor onze vlucht nog zou lukken. Al had ik niet meteen een erg gerust gevoel toen ik zag dat het een relatief klein propellervliegtuig was. Net na het opstijgen werd ons ook verteld dat het zou kunnen dat we terug zouden moeten vliegen mocht onderweg blijken dat het weer te slecht was.
We trokken vandaag opnieuw naar het zuiden. In vogelvlucht nog geen 140km, maar da’s dan over zee. Met de trein (en de auto) moet je 350km overbruggen. Het eerste stuk was opnieuw met de limited express, maar deel 2 was met de Shinkansen, de échte hoegesnelheidstrein. Rond de middag kwamen we toe in Kagoshima. Philippe heeft heel wat moeite moeten doen om hier iets te vinden dat de moeite waard is.
Vandaag zitten we in Nagasaki. Uiteraard kan je dan niet om de atoombom van 9 augustus 1945 heen. Maar eerst bezochten we Sōfuku-ji, een tempel voor het Zen boeddhisme en oorspronkelijk gebouwd in 1629 voor de Chinese inwoners van Nagasaki in een Chinese stijl. Er was niemand.
Vanmorgen deden we een uitstap naar Dazaifu, waar we eerst naar een heiligdom trokken, de Dazaifutenmangu. Meteen werd ons ook een treffend verschil tussen Hokkaidō en Kyūshū: in Hokkaidō hebben we geen tempels gezien, hier zijn er wel. Ook een verschil: er zijn hier veel Chinese toeristen… en dus ook het lawaai dat ze maken.
Vanmorgen hebben we Hokkaido verlaten: met een fijne vlucht van Japan Airlines zijn we van Sapporo naar Fukuoka gevlogen, in het noorden van Kyūshū. Het is een zaligheid om het JAL te vliegen: de service is uitmuntend, het boordpersoneel is super vriendelijk en erg attent (de hoofdstewardess kwam zich persoonlijk verontschuldigen omdat de vlucht 10 minuten later dan voorzien zou landen!) en er is gratis WiFi tijdens de vlucht.
De dag na ons koud avontuur kozen we ervoor om… opnieuw de Asahidake te bezoeken, zij het dan vanop de voet van berg – we klimmen nooit meer naar die top :-).
We zitten intussen in Sapporo, we hebben onze bagage terug, en ik dus ook mijn mini-laptopje, dus hierbij, met een dag vertraging, het verslag van ons avontuur van gisteren.
Het plan was dus om de Daisetsu-zan central walk te doen: vertrekkend vanuit Sōunkyō naar Asahidake Onsen wandelen, een pittige hike van ruim 12 km via de Asahidake, de hoogste top van Hokkaido (2290m).
Het was zwaarbewolkt, maar nog droog toen we wakker werden deze ochtend, dus we konden erop uit trekken. Naar Daisetsu Kogen Onsen meer bepaald, om de Numa-Meguri Hiking Trail te doen. Twee weken per jaar is deze trail zo populair, dat je er niet met de auto naartoe mag, maar een speciale shuttle bus moet nemen.
Vandaag zaten we voor de verandering… nog maar eens in een bus 🙂
We zijn vanmorgen uit Akanko vertrokken en kwamen rond 13u aan in Sōunkyō. Vanaf hier zouden we overmorgen, zondag, de Daisetsu-zan central walk willen doen: een pittige hike van ruim 12 km via de Asahidake, een top die 2290m hoog is. Of dat zal lukken is nog maar de vraag: het heeft enkel zin bij (relatief) mooi weer, en de weersverwachting voor zondag is voorlopig niet al te best.
Vandaag zat het mee: het weer was ronduit schitterend. En dat was precies wat we nodig hadden, want we hadden een stevige “hike” gepland naar de top van een actieve vulkaan in de buurt van Akanko. De Meakandake torent hoog boven het meer uit en dat het een pittige trektocht zou worden bleek meteen al van in het begin: het gemiddeld stijgingspercentage is 27%!
Vandaag viel onze planning helemaal in het water. De bedoeling was om naar Lake Akan te gaan, via een tussenstop in Mashu, om naar het Mashu meer te gaan kijken, naar verluidt een van de mooiste meren in Oost-Hokkaido. Dat zouden we doen via een bus van Utoro naar Shari en vandaar de trein naar Mashu. Maar de dame in de busterminal van Utoro vertelde ons dat de trein tussen Shari en Mashu niet reed. Blijkbaar nog altijd een gevolg van de aardbeving die Hokkaido op 6 september trof.
Vandaag stond dus Shiretoko op het programma. Dat is een stukje ongerepte natuur in het noordoosten van Hokkaido. Je kan er maar een klein eindje in, de rest wordt aan de fauna en flora overgelaten (het is trouwens Unesco werelderfgoed).
Voor de derde keer reizen we door Japan. We zijn eigenlijk eergisteren al vertrokken, met een nachtvucht vanuit Zaventem naar Tokio (Narita). Ik slaap telkens erg slecht op een vliegtuig en dat was jammer genoeg deze keer niet anders.
Een paar rotsen in de Stille Oceaan
De Kumano Kodo is een netwerk van oude pelgrim routes door het bergachtige landschap van de Kumano regio, in het zuiden van de prefecturen Wakayama en Mie. De Kodo, wat “oude paden” betekent, worden al meer dan 1.000 jaar gebruikt door pelgrims om hun weg te vinden naar de drie belangrijke Shinto heiligdommen in het gebied.
S
S
X
Een dagje relaxen. Japanners houden van regels. Een van die regels is: niet meer zwemmen na 1 september. Ook al is het 26°. Resultaat: een gans zwembad voor ons alleen!
X
X
Ik heb hier al veel fantastische dingen gezien, maar op architecturaal vlak, overtreft dit museum toch wel alles. Het Miho Museum, ontworpen door I.M.Pei
Een paar ‘random’ vaststellingen na 10 dagen Japan:
Luxueuze samoerai woning met fantastische tuin
Museum over D.T.Suzuki, boeddhistisch filosoof, ontwerpen door Yoshio Taniguchi – japan-guide
21st Century Museum
“Swimming Pool” van Leandro Erlich (kanazawa21.jp)
Geweldige sushi-ervaring vanavond: bij Morimorizushi Kanazawa-ekimaeten bestel je via iPads. De bestelling komt dan met een treintje naar je toe. We hebben hier de lekkerste shusi ooit gegeten. (google maps)
Het metronetwerk is enorm uitgebreid in Tokyo, maar eigenlijk niet zo moeilijk om te gebruiken: niet alleen zijn de namen van de stations ook in het Engels aangegeven, maar elk station heeft ook een letter en nummer, dus eigenlijk komt het neer op op voorhand na te gaan welke connecties je nodig hebt, m.a.w. welke letter/cijfercombinaties.
Je komt in Japan een aantal dingen tegen die je niet meteen verwacht, maar die in België ook wel handig zouden zijn. Zo kan je zowat overal je bagage achterlaten. En het regent vaak in Tokyo, dus hebben de winkels, de musea en de openbare gebouwen parapulockers, waar je je paraplu veilig kan achterlaten.
Bentobox. お弁当 [bentō] is een Japanse lunchbox die je overal kan kopen. Erg handig als je bv. een tijdje op de trein moet zitten.
Dit is de eerste reis naar Japan, in 2014. We waren op reis van 27 augustus tot 17 september.
We begonnen met een kleine week in Tokio (1) waarbij we ook een daguitstap maakten naar Kamakura (2).
We trokken dan naar de Japanse Alpen: we de Shinkansen naar Takayama (3) en reisden dan door naar Shirakawa-go (4) en Gokayama, waar we verbleven in een traditionele ryokan. Met de bus en de trein gingen we dan naar Kanazawa (5).
De shinkansen bracht ons dan in 2,5 uur in Kyoto (6), waar we 5 dagen bleven, met een daguitstap naar Nara (7).
Dan trokken we naar het zuiden van Kansai voor een dagje strand in Shirahama (8). We reisden door naar Shingu (10), via het uiterste zuidpunt Kushimoto (9).
De bedoeling was dan om via Ise (11) naar Osaka (12) te reizen, maar er waren verstoringen in de treindiensten in Kansai. We lieten Ise voor onze tweede Japanreis en reden met de trein terug naar Osaka, waar we de laatste 2 dagen bleven.
In augustus/september 2014 reisden we voor de eerste keer door Japan (kaart). De voorbereiding had heel veel tijd en energie gekost, maar we hadden ook heel wat geleerd en heel wat informatie verzameld. Het was dan ook mijn bedoeling om een dagelijkse blog bij te houden met foto’s én informatie, maar het is er, op 2 dagen na, nooit van gekomen. De reis was fantastisch, maar ook vermoeiend. De energie ontbrak vaak op het einde van de dag om een verslag te maken.
Maar ik heb wel een hele reeks foto’s op Facebook gepost, en die vind je in dit deel van de blog. We vonden Japan zo geweldig, dat we nog 2 keer teruggeweest zijn, in 2016 en 2018. Toen heb ik wel een blog bijgehouden, en daarvan vind je dus meer verhalen op deze site.