Vandaag was de grote vraag of we de Mount Fuji zouden zien. De kans daarop is blijkbaar redelijk klein: meestal zit de top in de wolken. Bovendien gaf de weersverwachting ons niet veel hoop: het zou de hele dag bewolkt zijn. Al gaf Google Weather aan dat de eerste uren er misschien toch nog een beetje zon zou zijn. En dus hebben we onze plannen andermaal omgegooid.
Vandaag was nog eens een reisdag: met een busrit, 2 vluchten, een metro-rit, een stuk met de Shinkansen en nog eens een busrit hebben we ruim 1600km overbrugd en zijn we in Hakone beland.
Tijdens het ontbijt belde de gastvrouw naar de busfirma en daar wist men te vertellen dat de bussen naar Shiratani Unsuikyo vandaag wel reden. Gelukkig, want een uitstap naar dat natuurpark was al een backup van een backup plan. Maar daarmee hadden we nog geen one-day bus pass.
Vannacht liet Trami dan eindelijk van zich horen. Letterlijk, met heel veel wind en regen. Volgens het Japans meteorologisch instituut is al 25 jaar geleden dat er in Anbo, waar we verblijven, nog zoveel regen is gevallen in 1 nacht. Maar toen we opstonden was het windstil en scheen de zon. De weerapp op onze telefoon maakte snel duidelijk dat we ons in het oog van de tyfoon bevonden. Schade aan het huis was er niet, we zagen buiten wel afgerukte takken en omgewaaide borden.
Toen we deze ochtend wakker werden, was het niet nog steeds niet zeker of we in Yakushim zouden geraken: de website van Japan Airlines gaf aan “conditional flight, checking weather conditions at Yakushima airport”. Ook in de luchthaven kon men nog niks zeggen. Maar toen een eerdere vlucht er geland was, leek het ons wel waarschijnlijk dat het ook voor onze vlucht nog zou lukken. Al had ik niet meteen een erg gerust gevoel toen ik zag dat het een relatief klein propellervliegtuig was. Net na het opstijgen werd ons ook verteld dat het zou kunnen dat we terug zouden moeten vliegen mocht onderweg blijken dat het weer te slecht was.
We trokken vandaag opnieuw naar het zuiden. In vogelvlucht nog geen 140km, maar da’s dan over zee. Met de trein (en de auto) moet je 350km overbruggen. Het eerste stuk was opnieuw met de limited express, maar deel 2 was met de Shinkansen, de échte hoegesnelheidstrein. Rond de middag kwamen we toe in Kagoshima. Philippe heeft heel wat moeite moeten doen om hier iets te vinden dat de moeite waard is.
Vandaag zitten we in Nagasaki. Uiteraard kan je dan niet om de atoombom van 9 augustus 1945 heen. Maar eerst bezochten we Sōfuku-ji, een tempel voor het Zen boeddhisme en oorspronkelijk gebouwd in 1629 voor de Chinese inwoners van Nagasaki in een Chinese stijl. Er was niemand.
Vanmorgen deden we een uitstap naar Dazaifu, waar we eerst naar een heiligdom trokken, de Dazaifutenmangu. Meteen werd ons ook een treffend verschil tussen Hokkaidō en Kyūshū: in Hokkaidō hebben we geen tempels gezien, hier zijn er wel. Ook een verschil: er zijn hier veel Chinese toeristen… en dus ook het lawaai dat ze maken.
Vanmorgen hebben we Hokkaido verlaten: met een fijne vlucht van Japan Airlines zijn we van Sapporo naar Fukuoka gevlogen, in het noorden van Kyūshū. Het is een zaligheid om het JAL te vliegen: de service is uitmuntend, het boordpersoneel is super vriendelijk en erg attent (de hoofdstewardess kwam zich persoonlijk verontschuldigen omdat de vlucht 10 minuten later dan voorzien zou landen!) en er is gratis WiFi tijdens de vlucht.
De dag na ons koud avontuur kozen we ervoor om… opnieuw de Asahidake te bezoeken, zij het dan vanop de voet van berg – we klimmen nooit meer naar die top :-).
We zitten intussen in Sapporo, we hebben onze bagage terug, en ik dus ook mijn mini-laptopje, dus hierbij, met een dag vertraging, het verslag van ons avontuur van gisteren.
Het plan was dus om de Daisetsu-zan central walk te doen: vertrekkend vanuit Sōunkyō naar Asahidake Onsen wandelen, een pittige hike van ruim 12 km via de Asahidake, de hoogste top van Hokkaido (2290m).
Het was zwaarbewolkt, maar nog droog toen we wakker werden deze ochtend, dus we konden erop uit trekken. Naar Daisetsu Kogen Onsen meer bepaald, om de Numa-Meguri Hiking Trail te doen. Twee weken per jaar is deze trail zo populair, dat je er niet met de auto naartoe mag, maar een speciale shuttle bus moet nemen.
Vandaag zaten we voor de verandering… nog maar eens in een bus 🙂
We zijn vanmorgen uit Akanko vertrokken en kwamen rond 13u aan in Sōunkyō. Vanaf hier zouden we overmorgen, zondag, de Daisetsu-zan central walk willen doen: een pittige hike van ruim 12 km via de Asahidake, een top die 2290m hoog is. Of dat zal lukken is nog maar de vraag: het heeft enkel zin bij (relatief) mooi weer, en de weersverwachting voor zondag is voorlopig niet al te best.
Vandaag zat het mee: het weer was ronduit schitterend. En dat was precies wat we nodig hadden, want we hadden een stevige “hike” gepland naar de top van een actieve vulkaan in de buurt van Akanko. De Meakandake torent hoog boven het meer uit en dat het een pittige trektocht zou worden bleek meteen al van in het begin: het gemiddeld stijgingspercentage is 27%!
Vandaag viel onze planning helemaal in het water. De bedoeling was om naar Lake Akan te gaan, via een tussenstop in Mashu, om naar het Mashu meer te gaan kijken, naar verluidt een van de mooiste meren in Oost-Hokkaido. Dat zouden we doen via een bus van Utoro naar Shari en vandaar de trein naar Mashu. Maar de dame in de busterminal van Utoro vertelde ons dat de trein tussen Shari en Mashu niet reed. Blijkbaar nog altijd een gevolg van de aardbeving die Hokkaido op 6 september trof.
Vandaag stond dus Shiretoko op het programma. Dat is een stukje ongerepte natuur in het noordoosten van Hokkaido. Je kan er maar een klein eindje in, de rest wordt aan de fauna en flora overgelaten (het is trouwens Unesco werelderfgoed).
Voor de derde keer reizen we door Japan. We zijn eigenlijk eergisteren al vertrokken, met een nachtvucht vanuit Zaventem naar Tokio (Narita). Ik slaap telkens erg slecht op een vliegtuig en dat was jammer genoeg deze keer niet anders.
In 2018 reisden we voor de derde keer naar Japan: van 15 september tot 6 oktober. Dit keer ging het om de uitersten: Hokkaido in het noorden en Kiyushu in het zuiden. We eindigden in de buurt van Mt. Fuyi, in Hakone.
Op de laatste dag van onze reis trokken we naar de Talmende Tuin. China prijst het zelf aan als de 4de mooiste tuin van het land. De Talmende Tuin werd in 1525 aangelegd door de mandarijn Xu Shitai. Het is inderdaad een mooie tuin, ook al was het alweer niet echt eenvoudig om ervan te genieten, door de luidruchtige aanwezigheid van drommen Chinese toeristen.
Na een aantal (klets)natte dagen, scheen vandaag de zon opnieuw. En dat kwam goed uit, want we zitten in Suzhou, en we zijn hier speciaal voor de tuinen.
Er stond ook een dag strand in de planning, maar ook vandaag regende het, dus geen speedo-foto’s deze reis 🙂
We trokken dan maar naar het Shanghai Museum, zonder evenwel veel hoop te hebben er binnen te kunnen: het museum is gratis en sinds Xi’an weten we dat er voor gratis musea nogal eens lange wachtrijen kunnen staan.
Vandaag vonden we (eindelijk!) nog eens een museum dat echt de moeite waard was. Bovendien was er verrassend weinig volk, zodat we in alle rust van de collectie konden genieten. Vooral de eeuwenoude beeldjes (die duizend tot tweeduizend jaar oud zijn) maakten indruk. Het Aurora museum is trouwens zelf ook interessant, want het is ontworpen door de Japanse architect Ando Tadao.
Bij het ontbijt maakten we kennis met Darren en Carol, een Amerikaans echtpaar op pensioen dat o.a. een fietstocht van verschillende dagen in België gemaakt had. De man was een bierliefhebber, dus België was een van zijn favoriete landen. Zij bezochten China zoals meer Amerikanen dat doen: in elke stad staat een lokale, Engelstalige gids voor hen klaar. Maar vandaag en morgen waren ze op zichzelf aangewezen en zou het wat zoeken worden. Toen we hen vertelden dat wij alles zelf deden, vroeg Carol: “but how do you know which bus to take or where to go?” en we verwezen naar het internet, Google Maps en Maps.me zei Darren: “oh no, we are pretty oldschool, we don’t use that, we still use books.” 🙂
In tegenstelling tot de voorbije 2 dagen, begon de dag droog. In de namiddag brak zelfs de zon door de wolken. Een prima dag dus om de Bund te bezoeken en naar de top van de hoogste toren van de stad te trekken.
Ook vandaag was het nat. Niet meer de continue regen van gisteren, maar “drizzle”, waar je dus evengoed nat van wordt 🙂
Toch trokken we naar de Fēiláifēng peak, wat vrij vertaald “de uit Afar overgevlogen piek” is. De legende wil namelijk dat een Indiase monnik 1600 jaar geleden in de vallei toekwam en stomverbaasd was dat de heuvel die hij zag zodanig anders was dan alle andere in China, en zoveel gelijkenissen vertoonde met typische heuvels in zijn thuisland, dat het niet anders kon dan dat de heuvel was komen overvliegen uit India.
Het weer tot nu toe is uitstekend geweest; tijdens de 12 dagen dat we in China zijn, heeft het hoop en al een uur of 4 geregend. Maar vandaag zag de weersverwachting er niet zo fraai uit: “100% chance of rain, 25 to 50 mm expected”.
Ik heb niet veel te vertellen vandaag, want we zijn 1.150 km naar het zuidoosten gereisd en hebben dus het grootste deel van de dag in de trein gezeten.
Dat gaf me wel de tijd om nog wat vaststellingen te doen:
Het wordt nog eens een update met weinig tekst, maar veel foto’s. We beklommen vandaag Hua Shan.
Na het ontbijt trokken we vandaag naar het Shaanxi History Museum. Dat stond eigenlijk gisteren al op het programma, maar toen we daar gisteren zowat 2 uur vóór sluitingstijd toekwamen, stond er een lange rij te wachten om tickets te krijgen, en achter die rij stonden 2 medewerkers van het museum met borden waarop iets in het Chinees stond en “All-day tickets sold out”. Dat bleek dan een slechte vertaling te zijn, het moest eigenlijk “all tickets for today are sold out” zijn.
Geen verslag vandaag wegens te moe…
Jullie zullen het met een paar foto’s moeten doen 🙂
Het wordt een kort verslag vandaag, met maar een paar foto’s, want veel valt er niet te vertellen. in de voormiddag bezochten we nog een drietal bezienswaardigheden in Pingyao, maar het stadje kon ons de afgelopen dagen al niet echt bekoren, en de 3 gebouwen die we vandaag bezochten, hebben onze mening niet veranderd, integendeel.
Herinner je je nog de vaststellingen die ik gisteren neerschreef na een week China? Wel, die gelden tot nader order enkel voor Beijing. We zijn intussen in Pingyao, een stadje op het Chinese platteland, en jammer genoeg voldoen de meeste Chinezen hier aan zowat alle vooroordelen die ik over hen had. We zijn vandaag onbeleefd, onvriendelijk en zelfs een beetje respectloos behandeld en het voelde echt aan alsof het hen allemaal niet veel kon schelen, zolang er maar geld afgetroggeld kon worden van die toeristen.
Deze voormiddag zijn we met de hogesnelheidstrein van Beijing naar Pingyao gereden. Een rit van 4 uur, dus ik had even tijd om nog wat vaststellingen neer te pennen na een weekje in de hoofdstad:
Aangezien gisteren een pittige dag was, zouden we het vandaag wat rustiger aan doen en bezochten we slechts 5 plaatsen 🙂
Vandaag was het dus een echt avontuur. We wilden op deze reis uiteraard ook de Chinese Muur zien, maar heel wat delen ervan zijn gerestaureerd en helemaal niet meer authentiek. Op zich zou dat nog niet echt een probleem zijn, ware het niet dat de meeste van die gerestaureerde stukken ook mini-pretparken zijn geworden, met uiteraard heel veel toeristen. En daar hadden we geen zin in. En dus heeft Philippe behoorlijk wat voorbereidingstijd gestoken om een stukje authentieke Muur te vinden in de buurt van Beijing. Er is een stuk dat de Jiankou Passing heet, dat tussen de Zhengbei Tower (Tower 34) en Tower 23 te bewandelen (of beter, te beklimmen) valt en authentiek is. Officieel is het niet open voor het publiek en dus is het ook erg rustig. Op het eerste (en moeilijkste) stuk zijn we hoop en al 20 anderen tegengekomen. Vaak hadden we de Muur helemaal voor ons alleen. En het uitzicht is ronduit spectaculair, zoals de foto’s en video’s bewijzen.
De dag begon mistig en dus pasten we onze plannen aan: in plaats van naar de heuvels in het noorden van Beijing te trekken – waar wellicht toch niet veel te zien zou zijn – kozen we voor een bezoek aan het 798 Art District. Dat is een oude industriële omgeving waar nu een hele reeks galeries, eet- en koffiehuisjes zijn. Er geraken met het openbaar vervoer is een beetje een uitdaging: zowat een uur metro en dan nog een half uurtje stappen.
We zijn om 21u gaan slapen, maar hadden blijkbaar zoveel slaaptekort dat we pas wakker werden om 9u55 de volgende ochtend. Wat meteen ook betekende dat we het ontbijt zouden missen. Dan maar de dichtsbijzijnde bakker gezocht, in een winkelcentrum niet zo ver van het hotel, om toch niet met een lege maag naar de Verboden Stad te trekken.
De vlucht verliep goed: we vertrokken zowaar 10 minuten te vroeg (bijna altijd als we in Zaventem het vliegtuig nemen, hebben we minstens een beetje vertraging) en we kwamen bijna een half uur voor het voorziene aankomstuur toe… al heeft dat eigenlijk meer na- dan voordelen, als dat om 5u ’s morgens is. We hebben nauwelijks iets geslapen, dus we wisten dat het een erg vermoeiende dag zou worden.
We besloten deze tweede Japanreis in schoonheid: met de beklimming van Mt. Takao, zo’n uurtje per trein vanuit Tokyo. Het weer was prachtig: volop zonneschijn met een paar stapelwolkjes, en 25 graden. Het was wel vochtig (vochtigheidsgraad 65% volgens Accuweather) en het is een klim die van 194m naar 599m boven zeespiegel gaat, dus het was toch nog behoorlijk inspannend.
De voorlaatste dag van onze Japanreis begon in de wijk Shibuya, we lunchtten in de Tokyu Food Show, zagen een opmerkelijke tentoonstelling in de Tokyo Opera City Art Gallery en bezochten het NTT InterCommunication Center.
Ik werd wakker om 4u25. Niet van de wekker, maar van de vogels buiten en van het licht… slapen in een ryokan in Nikko heeft ook nadelen: er zijn geen gordijnen, enkel 障子 (shoji), ramen met papier (https://en.wikipedia.org/wiki/Shōji). Daarna niet echt meer geslapen en dus maar vroeg opgestaan. Om 8u stapten we de eerste van 3 treinen op, om rond 11u aan te komen op onze laatste bestemming van deze reis: Tokyo.
Het was alweer vroeg opstaan vandaag, de wekker stond op 6u45, want we moesten naar Nikko, zo’n 300km van Sendai. Het eerste stuk ging snel, met de Shinkansen, maar het laatste stuk was andermaal een (boemel)trein, dus het was al na tienen toen we in Nikko toekwamen.
Op de planning van vandaag stond een boottocht, maar die viel in het water. Letterlijk, want het heeft de hele dag geregend. Eigenlijk mogen we niet klagen van het weer op deze reis: op de 17 dagen tot nu toe hebben we 5 regendagen gehad. Alle andere waren goed tot uitstekend, met temperaturen boven 20 graden en vaak volop zonneschijn.
Ik mocht uitslapen vandaag… de wekker stond op 6u45 – niet dus. We moesten er alweer vroeg uit, want we hadden een trip van 524 km voor de boeg. Dat betekende 3 treinen, waarvan 2 Shinkansens, dus iets na de middag kwamen we toe, in Sendai.
We beginnen aan onze laatste week in Japan. Na de inspanning van gisteren, werd het vandaag een relatief rustige dag, met een bezoek aan het kasteel van Matsumoto en de ontdekking van ukiyo-e.
De wandeling van gisteren was eigenlijk maar een voorsmaakje voor het échte werk vandaag: de beklimming en afdaling van de Nishihotakadake in de Japanse Alpen. We moesten er vroeg voor opstaan: 6u30, absoluut niet mijn ding, maar er zijn maar een paar bussen per dag van Matsumoto naar Hirayu, dus we hadden weinig keuze.
Vandaag stond een stukje pelgrimstocht op het programma. We hebben 2 jaar geleden erg genoten van de Kumado Kodo trail wandeling en dus pasten we ook deze keer een wandeling in, meer bepaald een stuk van de Nakasendo highway.
Volgens de planning stond er gisteren een rustdag op het programma, meer bepaald op Utsumi Beach. Maar de weersverwachting zag er niet zo denderend uit, dus we besloten het programma voor dinsdag en woensdag om te wisselen.
In de voormiddag stond een bezoek aan Himeji Castle op het programma. Het zou een hoogtepunt moeten zijn, maar het viel ons wat tegen. In de namiddag spoorden we dan naar Nagoya, waar we het treinmuseum SCMAGLEV and Railway Park bezochten.