In 2018 reisden we voor de derde keer naar Japan: van 15 september tot 6 oktober. Dit keer ging het om de uitersten: Hokkaido in het noorden en Kiyushu in het zuiden. We eindigden in de buurt van Mt. Fuyi, in Hakone.
Categorie: Japan2018
Voor de derde keer reizen we door Japan. We zijn eigenlijk eergisteren al vertrokken, met een nachtvucht vanuit Zaventem naar Tokio (Narita). Ik slaap telkens erg slecht op een vliegtuig en dat was jammer genoeg deze keer niet anders.
Vandaag stond dus Shiretoko op het programma. Dat is een stukje ongerepte natuur in het noordoosten van Hokkaido. Je kan er maar een klein eindje in, de rest wordt aan de fauna en flora overgelaten (het is trouwens Unesco werelderfgoed).
Vandaag viel onze planning helemaal in het water. De bedoeling was om naar Lake Akan te gaan, via een tussenstop in Mashu, om naar het Mashu meer te gaan kijken, naar verluidt een van de mooiste meren in Oost-Hokkaido. Dat zouden we doen via een bus van Utoro naar Shari en vandaar de trein naar Mashu. Maar de dame in de busterminal van Utoro vertelde ons dat de trein tussen Shari en Mashu niet reed. Blijkbaar nog altijd een gevolg van de aardbeving die Hokkaido op 6 september trof.
Vandaag zat het mee: het weer was ronduit schitterend. En dat was precies wat we nodig hadden, want we hadden een stevige “hike” gepland naar de top van een actieve vulkaan in de buurt van Akanko. De Meakandake torent hoog boven het meer uit en dat het een pittige trektocht zou worden bleek meteen al van in het begin: het gemiddeld stijgingspercentage is 27%!
Vandaag zaten we voor de verandering… nog maar eens in een bus 🙂
We zijn vanmorgen uit Akanko vertrokken en kwamen rond 13u aan in Sōunkyō. Vanaf hier zouden we overmorgen, zondag, de Daisetsu-zan central walk willen doen: een pittige hike van ruim 12 km via de Asahidake, een top die 2290m hoog is. Of dat zal lukken is nog maar de vraag: het heeft enkel zin bij (relatief) mooi weer, en de weersverwachting voor zondag is voorlopig niet al te best.
Het was zwaarbewolkt, maar nog droog toen we wakker werden deze ochtend, dus we konden erop uit trekken. Naar Daisetsu Kogen Onsen meer bepaald, om de Numa-Meguri Hiking Trail te doen. Twee weken per jaar is deze trail zo populair, dat je er niet met de auto naartoe mag, maar een speciale shuttle bus moet nemen.
We zitten intussen in Sapporo, we hebben onze bagage terug, en ik dus ook mijn mini-laptopje, dus hierbij, met een dag vertraging, het verslag van ons avontuur van gisteren.
Het plan was dus om de Daisetsu-zan central walk te doen: vertrekkend vanuit Sōunkyō naar Asahidake Onsen wandelen, een pittige hike van ruim 12 km via de Asahidake, de hoogste top van Hokkaido (2290m).
De dag na ons koud avontuur kozen we ervoor om… opnieuw de Asahidake te bezoeken, zij het dan vanop de voet van berg – we klimmen nooit meer naar die top :-).
Vanmorgen hebben we Hokkaido verlaten: met een fijne vlucht van Japan Airlines zijn we van Sapporo naar Fukuoka gevlogen, in het noorden van Kyūshū. Het is een zaligheid om het JAL te vliegen: de service is uitmuntend, het boordpersoneel is super vriendelijk en erg attent (de hoofdstewardess kwam zich persoonlijk verontschuldigen omdat de vlucht 10 minuten later dan voorzien zou landen!) en er is gratis WiFi tijdens de vlucht.
Vanmorgen deden we een uitstap naar Dazaifu, waar we eerst naar een heiligdom trokken, de Dazaifutenmangu. Meteen werd ons ook een treffend verschil tussen Hokkaidō en Kyūshū: in Hokkaidō hebben we geen tempels gezien, hier zijn er wel. Ook een verschil: er zijn hier veel Chinese toeristen… en dus ook het lawaai dat ze maken.
Vandaag zitten we in Nagasaki. Uiteraard kan je dan niet om de atoombom van 9 augustus 1945 heen. Maar eerst bezochten we Sōfuku-ji, een tempel voor het Zen boeddhisme en oorspronkelijk gebouwd in 1629 voor de Chinese inwoners van Nagasaki in een Chinese stijl. Er was niemand.
We trokken vandaag opnieuw naar het zuiden. In vogelvlucht nog geen 140km, maar da’s dan over zee. Met de trein (en de auto) moet je 350km overbruggen. Het eerste stuk was opnieuw met de limited express, maar deel 2 was met de Shinkansen, de échte hoegesnelheidstrein. Rond de middag kwamen we toe in Kagoshima. Philippe heeft heel wat moeite moeten doen om hier iets te vinden dat de moeite waard is.
Toen we deze ochtend wakker werden, was het niet nog steeds niet zeker of we in Yakushim zouden geraken: de website van Japan Airlines gaf aan “conditional flight, checking weather conditions at Yakushima airport”. Ook in de luchthaven kon men nog niks zeggen. Maar toen een eerdere vlucht er geland was, leek het ons wel waarschijnlijk dat het ook voor onze vlucht nog zou lukken. Al had ik niet meteen een erg gerust gevoel toen ik zag dat het een relatief klein propellervliegtuig was. Net na het opstijgen werd ons ook verteld dat het zou kunnen dat we terug zouden moeten vliegen mocht onderweg blijken dat het weer te slecht was.
Vannacht liet Trami dan eindelijk van zich horen. Letterlijk, met heel veel wind en regen. Volgens het Japans meteorologisch instituut is al 25 jaar geleden dat er in Anbo, waar we verblijven, nog zoveel regen is gevallen in 1 nacht. Maar toen we opstonden was het windstil en scheen de zon. De weerapp op onze telefoon maakte snel duidelijk dat we ons in het oog van de tyfoon bevonden. Schade aan het huis was er niet, we zagen buiten wel afgerukte takken en omgewaaide borden.
Tijdens het ontbijt belde de gastvrouw naar de busfirma en daar wist men te vertellen dat de bussen naar Shiratani Unsuikyo vandaag wel reden. Gelukkig, want een uitstap naar dat natuurpark was al een backup van een backup plan. Maar daarmee hadden we nog geen one-day bus pass.
Vandaag was nog eens een reisdag: met een busrit, 2 vluchten, een metro-rit, een stuk met de Shinkansen en nog eens een busrit hebben we ruim 1600km overbrugd en zijn we in Hakone beland.
Vandaag was de grote vraag of we de Mount Fuji zouden zien. De kans daarop is blijkbaar redelijk klein: meestal zit de top in de wolken. Bovendien gaf de weersverwachting ons niet veel hoop: het zou de hele dag bewolkt zijn. Al gaf Google Weather aan dat de eerste uren er misschien toch nog een beetje zon zou zijn. En dus hebben we onze plannen andermaal omgegooid.
Vanmorgen bezochten we eerst het Okada museum (dat gisteren op het programma stond, maar dat we geskipt hebben om Mount Fuji te zien). Het is een heel mooi museum met een ongelooflijke collectie – waar je jammer genoeg niet mag fotograferen. En ze gaan daar ver in: je moet fototoestellen, tablets maar ook je GSM in de lockers achterlaten en daarna moet je door een metaaldetector.