Categorie: Japan2016

PRAKTISCH: Wij kochten onze JR Rail Pas via www.japan-rail-pass.nl. Scherpe prijs, duidelijke website, eenvoudige bestelprocedure en 2 dagen later netjes afgeleverd door FedEx.

We hadden behoorlijk wat stress vóór het vertrek: er was een spoorstaking aan de gang, waardoor de meeste treinen naar de luchthaven afgeschaft werden. Bovendien waren door de staking heel wat mensen met de auto naar hun werk gekomen, waardoor al in de loop van de namiddag het verkeer begon dicht te slibben. En op de luchthaven van Zaventem heersten nog altijd extra veiligheidsmaatregelen, waardoor het ook onzeker was hoelang de totale check-in zou duren.

De Narita Express vanuit de luchthaven vertrok, zoals we verwachtten, stipt op tijd. Een uur later moesten we overstappen op een Shinkansen, de eerste van een hele reeks die we deze reis zullen nemen.

Met een JR Pass mag je op zowat alle JR treinen doorheen het ganse land. Je moet, nog in België, een voucher kopen, die je dan omwisselt. Uiteindelijk krijg je een grote kaart die je telkens moet laten zien als je een trein wil nemen. Absoluut niet praktisch: de kaart is nog groter dan een oud Belgisch rijbewijs en past dus nergens in.

Zondagmorgen namen we de Shinkansen naar Hiroshima. 800 km in 4 uur, het blijft aangenaam, die hogesnelheidstreinen. Obama was hier 2 dagen geleden, en hij heeft het mooie weer meegenomen naar Amerika blijkbaar: de hele dag heeft het geregend. We diepten dus regenjasje en paraplu uit onze bagage en stapten op de “Horishima meipuru-pu” sightseeing bus. Erg handig als je een JR Pass hebt, want dan is die gratis. De chauffeur moet dan wel van elke JR Pass een foto nemen, met zo’n kleine pocketcamera. En vermits we in totaal drie keer op de bus stapten (het is zo’n “hop-on, hop-off” systeem), zijn er dus 6 foto’s van onze passen gemaakt. Alweer bizar.

We stapten eerst af bij de “A-Bomb Dome”, een van de weinige gebouwen waarvan een stuk de atoomaanval heeft overleefd, zij het in erg beschadigde staat.

Vanmorgen stond een bezoek aan het Mazda museum op het programma. Naast wat leuke oude wagens is vooral de rondleiding bij de assemblageband de moeite waard. Technologische hoogstandjes met lasergestuurde robotten en zelfrijdende karren met onderdelen naast Japanse werkkracht, want er gebeurt nog heel wat manueel op de montageband. We vonden het opvallend dat het niet 1 specifiek model is dat er gemaakt wordt, maar op dezelfde band zagen we achter elkaar zowel een gewone auto, als een coupé en eentje met een open dak. Ik vermoed dat dat is om de eentonigheid van het werk tegen te gaan.

Vandaag lieten we Hiroshima achter ons. Letterlijk, want we namen de high-speed boot naar Matsuyama. Eénmaal op de boot ging het inderdaad snel, de tocht naar de haven was tergend langzaam verlopen. Er loopt een tramlijn naar de haven, maar die tram stopt aan elk rood licht, en die blijken zeer kwistig rondgestrooid te zijn in Hiroshima. Het blijft ook telkens erg lang rood, zodat we uiteindelijk bijna een uur deden over 7 km.

Vanmorgen beklommen we Mount Zozu in Kotohira. “beklommen” is een goede woordkeuze in dit geval, want het zijn 785 treden tot aan de hoofdschrijn. Onderweg zagen we de bijzonder mooie schilderingen van Okyo Maruyama in Omote-shoin: prachtige afbeeldingen van tijgers, bloemen, vogels en Chinese sagen.

Het was vroeg opstaan vandaag, want we moesten de veerboot van 8u12 halen. Voor het ontbijt, dat inbegrepen was in de hotelovernachting, moesten we naar een piepklein restaurantje naast het hotel, dat pas om 7u30 openging. We kregen de keuze: “egg or fish”. In beide gevallen bleek het om een stukje gebakken ei of vis te gaan met verder een kop droge rijst, een kom hete miso soup, tofu en wat Japanse groenten. Helemaal niet lekker, vonden we – gekookt eten ’s morgens is niets voor ons – maar tijd voor een alternatief hadden we niet: ook op het vertrek van boten kan je hier in Japan je klok gelijk zetten, stiptheid is hier gewoon de norm, dus met een half lege maag dan maar de boot op.

Bij het ochtendgloren bleek dat het alweer een fantastische dag zou worden: stralende zon en dit keer zelfs geen enkel stapelwolkje.

Ideaal om de Koraku-en tuin te bezoeken.

Vanmorgen namen we een lokale trein naar Yasugi, waar we overstapten op de shuttle bus naar het Adachi museum. De buschauffeur vroeg of we Japans spraken. Toen ik zei: “少し” (s(u)koshi – een beetje”, gaf hij ons een blad waarop in het Engels geschreven stond dat de shuttle bus maximaal 28 personen mocht vervoeren en dat we daarom best bij de ticketbalie van het museum een ticket voor de terugrit reserveerden. Hij deed zelf die uitleg dan in het Japans (wij waren de enige buitenlanders op de bus).

Vandaag wilden we naar Izumo Taisha. Daar staat het op een na belangrijkste schrijn (na Ise, dat bezoeken we over een paar dagen). Vanuit Matsue is dat met het openbaar vervoer een beetje een uitdaging, want in tegenstelling tot de andere regio’s die we al bezochten, staat hier nergens nog iets in het Engels vermeld.

In de voormiddag stond een bezoek aan Himeji Castle op het programma. Het zou een hoogtepunt moeten zijn, maar het viel ons wat tegen. In de namiddag spoorden we dan naar Nagoya, waar we het treinmuseum SCMAGLEV and Railway Park bezochten.

Volgens de planning stond er gisteren een rustdag op het programma, meer bepaald op Utsumi Beach. Maar de weersverwachting zag er niet zo denderend uit, dus we besloten het programma voor dinsdag en woensdag om te wisselen.

Vandaag stond een stukje pelgrimstocht op het programma. We hebben 2 jaar geleden erg genoten van de Kumado Kodo trail wandeling en dus pasten we ook deze keer een wandeling in, meer bepaald een stuk van de Nakasendo highway.

De wandeling van gisteren was eigenlijk maar een voorsmaakje voor het échte werk vandaag: de beklimming en afdaling van de Nishihotakadake in de Japanse Alpen. We moesten er vroeg voor opstaan: 6u30, absoluut niet mijn ding, maar er zijn maar een paar bussen per dag van Matsumoto naar Hirayu, dus we hadden weinig keuze.

We beginnen aan onze laatste week in Japan. Na de inspanning van gisteren, werd het vandaag een relatief rustige dag, met een bezoek aan het kasteel van Matsumoto en de ontdekking van ukiyo-e.

Ik mocht uitslapen vandaag… de wekker stond op 6u45 – niet dus. We moesten er alweer vroeg uit, want we hadden een trip van 524 km voor de boeg. Dat betekende 3 treinen, waarvan 2 Shinkansens, dus iets na de middag kwamen we toe, in Sendai.

Op de planning van vandaag stond een boottocht, maar die viel in het water. Letterlijk, want het heeft de hele dag geregend. Eigenlijk mogen we niet klagen van het weer op deze reis: op de 17 dagen tot nu toe hebben we 5 regendagen gehad. Alle andere waren goed tot uitstekend, met temperaturen boven 20 graden en vaak volop zonneschijn.

Het was alweer vroeg opstaan vandaag, de wekker stond op 6u45, want we moesten naar Nikko, zo’n 300km van Sendai. Het eerste stuk ging snel, met de Shinkansen, maar het laatste stuk was andermaal een (boemel)trein, dus het was al na tienen toen we in Nikko toekwamen.

Ik werd wakker om 4u25. Niet van de wekker, maar van de vogels buiten en van het licht… slapen in een ryokan in Nikko heeft ook nadelen: er zijn geen gordijnen, enkel 障子 (shoji), ramen met papier (https://en.wikipedia.org/wiki/Shōji). Daarna niet echt meer geslapen en dus maar vroeg opgestaan. Om 8u stapten we de eerste van 3 treinen op, om rond 11u aan te komen op onze laatste bestemming van deze reis: Tokyo.

De voorlaatste dag van onze Japanreis begon in de wijk Shibuya, we lunchtten in de Tokyu Food Show, zagen een opmerkelijke tentoonstelling in de Tokyo Opera City Art Gallery en bezochten het NTT InterCommunication Center.

We besloten deze tweede Japanreis in schoonheid: met de beklimming van Mt. Takao, zo’n uurtje per trein vanuit Tokyo. Het weer was prachtig: volop zonneschijn met een paar stapelwolkjes, en 25 graden. Het was wel vochtig (vochtigheidsgraad 65% volgens Accuweather) en het is een klim die van 194m naar 599m boven zeespiegel gaat, dus het was toch nog behoorlijk inspannend.