De vlucht verliep goed: we vertrokken zowaar 10 minuten te vroeg (bijna altijd als we in Zaventem het vliegtuig nemen, hebben we minstens een beetje vertraging) en we kwamen bijna een half uur voor het voorziene aankomstuur toe… al heeft dat eigenlijk meer na- dan voordelen, als dat om 5u ’s morgens is. We hebben nauwelijks iets geslapen, dus we wisten dat het een erg vermoeiende dag zou worden.
We zijn om 21u gaan slapen, maar hadden blijkbaar zoveel slaaptekort dat we pas wakker werden om 9u55 de volgende ochtend. Wat meteen ook betekende dat we het ontbijt zouden missen. Dan maar de dichtsbijzijnde bakker gezocht, in een winkelcentrum niet zo ver van het hotel, om toch niet met een lege maag naar de Verboden Stad te trekken.
De dag begon mistig en dus pasten we onze plannen aan: in plaats van naar de heuvels in het noorden van Beijing te trekken – waar wellicht toch niet veel te zien zou zijn – kozen we voor een bezoek aan het 798 Art District. Dat is een oude industriële omgeving waar nu een hele reeks galeries, eet- en koffiehuisjes zijn. Er geraken met het openbaar vervoer is een beetje een uitdaging: zowat een uur metro en dan nog een half uurtje stappen.
Vandaag was het dus een echt avontuur. We wilden op deze reis uiteraard ook de Chinese Muur zien, maar heel wat delen ervan zijn gerestaureerd en helemaal niet meer authentiek. Op zich zou dat nog niet echt een probleem zijn, ware het niet dat de meeste van die gerestaureerde stukken ook mini-pretparken zijn geworden, met uiteraard heel veel toeristen. En daar hadden we geen zin in. En dus heeft Philippe behoorlijk wat voorbereidingstijd gestoken om een stukje authentieke Muur te vinden in de buurt van Beijing. Er is een stuk dat de Jiankou Passing heet, dat tussen de Zhengbei Tower (Tower 34) en Tower 23 te bewandelen (of beter, te beklimmen) valt en authentiek is. Officieel is het niet open voor het publiek en dus is het ook erg rustig. Op het eerste (en moeilijkste) stuk zijn we hoop en al 20 anderen tegengekomen. Vaak hadden we de Muur helemaal voor ons alleen. En het uitzicht is ronduit spectaculair, zoals de foto’s en video’s bewijzen.
Aangezien gisteren een pittige dag was, zouden we het vandaag wat rustiger aan doen en bezochten we slechts 5 plaatsen 🙂
Deze voormiddag zijn we met de hogesnelheidstrein van Beijing naar Pingyao gereden. Een rit van 4 uur, dus ik had even tijd om nog wat vaststellingen neer te pennen na een weekje in de hoofdstad:
Herinner je je nog de vaststellingen die ik gisteren neerschreef na een week China? Wel, die gelden tot nader order enkel voor Beijing. We zijn intussen in Pingyao, een stadje op het Chinese platteland, en jammer genoeg voldoen de meeste Chinezen hier aan zowat alle vooroordelen die ik over hen had. We zijn vandaag onbeleefd, onvriendelijk en zelfs een beetje respectloos behandeld en het voelde echt aan alsof het hen allemaal niet veel kon schelen, zolang er maar geld afgetroggeld kon worden van die toeristen.
Het wordt een kort verslag vandaag, met maar een paar foto’s, want veel valt er niet te vertellen. in de voormiddag bezochten we nog een drietal bezienswaardigheden in Pingyao, maar het stadje kon ons de afgelopen dagen al niet echt bekoren, en de 3 gebouwen die we vandaag bezochten, hebben onze mening niet veranderd, integendeel.
Geen verslag vandaag wegens te moe…
Jullie zullen het met een paar foto’s moeten doen 🙂
Na het ontbijt trokken we vandaag naar het Shaanxi History Museum. Dat stond eigenlijk gisteren al op het programma, maar toen we daar gisteren zowat 2 uur vóór sluitingstijd toekwamen, stond er een lange rij te wachten om tickets te krijgen, en achter die rij stonden 2 medewerkers van het museum met borden waarop iets in het Chinees stond en “All-day tickets sold out”. Dat bleek dan een slechte vertaling te zijn, het moest eigenlijk “all tickets for today are sold out” zijn.
Het wordt nog eens een update met weinig tekst, maar veel foto’s. We beklommen vandaag Hua Shan.
Ik heb niet veel te vertellen vandaag, want we zijn 1.150 km naar het zuidoosten gereisd en hebben dus het grootste deel van de dag in de trein gezeten.
Dat gaf me wel de tijd om nog wat vaststellingen te doen:
Het weer tot nu toe is uitstekend geweest; tijdens de 12 dagen dat we in China zijn, heeft het hoop en al een uur of 4 geregend. Maar vandaag zag de weersverwachting er niet zo fraai uit: “100% chance of rain, 25 to 50 mm expected”.
Ook vandaag was het nat. Niet meer de continue regen van gisteren, maar “drizzle”, waar je dus evengoed nat van wordt 🙂
Toch trokken we naar de Fēiláifēng peak, wat vrij vertaald “de uit Afar overgevlogen piek” is. De legende wil namelijk dat een Indiase monnik 1600 jaar geleden in de vallei toekwam en stomverbaasd was dat de heuvel die hij zag zodanig anders was dan alle andere in China, en zoveel gelijkenissen vertoonde met typische heuvels in zijn thuisland, dat het niet anders kon dan dat de heuvel was komen overvliegen uit India.
In tegenstelling tot de voorbije 2 dagen, begon de dag droog. In de namiddag brak zelfs de zon door de wolken. Een prima dag dus om de Bund te bezoeken en naar de top van de hoogste toren van de stad te trekken.
Bij het ontbijt maakten we kennis met Darren en Carol, een Amerikaans echtpaar op pensioen dat o.a. een fietstocht van verschillende dagen in België gemaakt had. De man was een bierliefhebber, dus België was een van zijn favoriete landen. Zij bezochten China zoals meer Amerikanen dat doen: in elke stad staat een lokale, Engelstalige gids voor hen klaar. Maar vandaag en morgen waren ze op zichzelf aangewezen en zou het wat zoeken worden. Toen we hen vertelden dat wij alles zelf deden, vroeg Carol: “but how do you know which bus to take or where to go?” en we verwezen naar het internet, Google Maps en Maps.me zei Darren: “oh no, we are pretty oldschool, we don’t use that, we still use books.” 🙂
Vandaag vonden we (eindelijk!) nog eens een museum dat echt de moeite waard was. Bovendien was er verrassend weinig volk, zodat we in alle rust van de collectie konden genieten. Vooral de eeuwenoude beeldjes (die duizend tot tweeduizend jaar oud zijn) maakten indruk. Het Aurora museum is trouwens zelf ook interessant, want het is ontworpen door de Japanse architect Ando Tadao.
Er stond ook een dag strand in de planning, maar ook vandaag regende het, dus geen speedo-foto’s deze reis 🙂
We trokken dan maar naar het Shanghai Museum, zonder evenwel veel hoop te hebben er binnen te kunnen: het museum is gratis en sinds Xi’an weten we dat er voor gratis musea nogal eens lange wachtrijen kunnen staan.
Na een aantal (klets)natte dagen, scheen vandaag de zon opnieuw. En dat kwam goed uit, want we zitten in Suzhou, en we zijn hier speciaal voor de tuinen.
Op de laatste dag van onze reis trokken we naar de Talmende Tuin. China prijst het zelf aan als de 4de mooiste tuin van het land. De Talmende Tuin werd in 1525 aangelegd door de mandarijn Xu Shitai. Het is inderdaad een mooie tuin, ook al was het alweer niet echt eenvoudig om ervan te genieten, door de luidruchtige aanwezigheid van drommen Chinese toeristen.