Ik schrijf dit verslag in de internationale luchthaven van Buenos Aires. We hebben nog een lange nachtvlucht naar Frankfurt en dan een korte naar Brussel voor de boeg. Eerder vandaag liepen we nog door 2 wijken die we nog niet bezochten: Palermo SoHo & Villa Crespo.
Na een aarzelende start liet de zon zich vrij snel zien en werd het opnieuw een zomerse dag. Ideaal, want we begonnen de dag met 3 parken. Er stonden ook 2 musea op het programma, maar die gaan hier in Buenos Aires allemaal laat open (sommige om 11u, andere pas om 12u of 13u), dus dat was iets voor de namiddag.
Vandaag was een stralende dag. ’s Ochtends zagen we nog wat onschuldige stapelwolkjes, in de namiddag enkel knalblauwe lucht, en 25 graden. Zalig. En welkom na de Patagonische koude wind. We begonnen met een kerkhof (jazeker, alweer), wandelden dan door de Joodse wijk, bezochten 3 musea en wandelden door de nieuwe barrio Puerto Madero. Daarmee haalden we al weer ruim 20.000 stappen op de stappenteller.
Vandaag zouden we Patagonië verlaten en terugkeren naar Buenos Aires. Maar de luchthaven ligt in de buurt van El Calafate, zo’n 210 km van El Chaltén, dus we hadden eerst nog een busrit voor de boeg. Op de website waar ik de bustickets boekte (en op de tickets zelf) staat dat de rit om 8 uur ’s morgens vertrekt en om 10u10 in de luchthaven toekomt. Onze vlucht vertrok om 11u30, dus dat zou een beetje krap worden, maar in principe zou 80 minuten genoeg moeten zijn, zeker omdat El Calafate een kleine, lokale luchthaven is. Maar in het heengaan naar El Chaltél afgelopen maandag was al gebleken dat de bus allesbehalve op tijd is hier. Dus bij het afgeven van de bagage om 7u40 zei ik tegen de buschauffeur dat we een vlucht hadden om 11u30.
Vandaag zag de weersverwachting er minder uit: voor zowat de ganse dag werd er regen voorspeld. Nooit veel, en telkens met tussenpozen, maar toch geen weer om de lange uitdagende hike naar de Fitz Roy te doen. En mocht het wel heel mooi weer geweest zijn, dan nog zou de ruim 26 km en de bijna 1,000 m hoogteverschil té uitdagend zijn na de hikes die we de afgelopen twee dagen hebben gedaan. We kozen er dus voor om een korte wandeling van in totaal 10 km naar de Chorrillo del Salto waterval te maken.
Ook vandaag zag het weer er nog goed uit, zeker in de voormiddag, dus we besloten de hike naar de Cerro Torre te doen. Da’s een tocht die zowat 6 uur in beslag neemt. De eerste 2 kilometer zijn bijzonder pittig, maar daarna is het een pak makkelijker. De hike eindigt bij het Lago Torre, ook wel het Playa de los Icebergs genoemd, omdat er, zeker in deze tijd van het jaar – het is lente hier – nog ijsschotsen op het water drijven.
Vanmorgen namen we de bus naar El Chaltén. Volgens de time schedule vertrekt die om 10:30 en komt die om 13:10 toe. In de busterminal zei de verantwoordelijke van de busfirma: “It’s always late”. Maar tot onze verbazing kwam die om 10u10 al toe en konden we de bagage laten inladen. Maar we mochten nog niet op de bus. Dus iedereen stond buiten te wachten. Om 10u26 ging dan eindelijk de deur open en mochten we op de bus. Maar ieders ticket moet gecheckt worden en dat neemt behoorlijk wat tijd in beslag zodat… we uiteindelijk toch met ruim 10 minuten vertraging vertrokken.
Vermits we gisteren al naar de Perito Moreno Glacier zijn geweest – iets wat eigenlijk voor vandaag op de planning stond, was het vandaag een soort rustdag. Toch hebben we nog een tiental kilometer gewandeld, waarvan een groot stuk in het gezelschap van 2 nieuwe vrienden.
Vandaag zou een reisdag worden: we moesten heel vroeg opstaan, want we hadden een vlucht om 8u45, maar de enige bus die op tijd op de luchthaven van Bariloche zou geraken, was de allereerste bus van de dag om 6u40. We hadden gisteren al sandwiches gekocht omdat er op dat uur nog geen ontbijt zou zijn, dus na een snelle douche en een voorlopig lege maag stonden we om 6u35 in de kou te wachten op de bus… die dan tegen 6u50 effectief opdook.
We deden de Ruta de los 7 lagos in 2 dagen. Je kan het ook in 1 dag doen, maar dan gaat het er gehaast aan toe. Wij deden donderdag de heenweg, overnachtten in San Martin de los Andes en keerden vrijdag terug naar Bariloche. San Martin de los Andes is amper de moeite van het vermelden waard, al is er wel Colección Georg.
De afgelopen 2 dagen deden we een autotrip langs de 7 meren. De Ruta de los Siete Lagos, is een van de meest spectaculaire autoroutes in Argentinië en loopt door het prachtige landschap van Noord-Patagonië. Deze route verbindt Bariloche met San Martín de los Andes via een schilderachtige weg langs zeven meren: Nahuel Huapi, Espejo, Correntoso, Escondido, Villarino, Falkner en Machónico. Ik denk dat de foto’s voor zich spreken 🙂
Vandaag deden we het wat rustiger aan – dat was ook nodig na de pittige hike van gisteren. We gingen brood halen bij de bakker om een lunchpakket samen te stellen en wandelden dan nog even naar het meer om een paar foto’s te nemen nu de zon bleek te schijnen. Dan stapten we bus 20 op naar het Llao Llao hotel, een bekend hotel in de buurt van Bariloche op een heuvel tussen het Moreno-meer en het Nahuel Huapi-meer.
Vandaag zouden we een ‘uitdagende hike’ doen, die vertrekt aan het benedenstation van de skipiste. Het is nu lente, dus er is hier enkel nog sneeuw op de toppen, maar in de winter is Bariloche een populair skioord. Om aan het beginpunt te geraken, Villa Catedral, moet je bus 55 nemen. Die rijdt maar om de twee uur, dus het is belangrijk dat je op tijd aan de bushalte staat. De bus zou om 09:05 passeren, dus iets voor negen stonden we klaar. En we wachtten… en wachtten… en wachtten. We zagen tientallen bussen passeren, met allemaal nummers, maar geen 55. Tot die uiteindelijk dan toch opdaagde, om half 10.
Vandaag was een reisdag: we verlieten Buenos Aires en beginnen aan onze trip door Patagonië. Eerst in Bariloche (en de 7 meren), vanaf zaterdag in El Calafate and later El Chaltén. In het verslag van onze eerste dag gaf ik al aan dat ik rekening hield met 3 mogelijke problemen hier in Argentinië en dat de eerste 2 zich niet bleken te stellen. Of het derde, de frequente stakingen bij Aerolíneas Argentinas onze geplande vluchten in de war zouden sturen, zouden we pas later weten. We zijn intussen in Bariloche via een vlucht die perfect op schema vertrokken is en exact op tijd is toegekomen. Dus voorlopig is ook van dat derde probleem geen sprake. Maar toch was de dag redelijk stressvol, en dat lag aan het openbaar vervoer in Buenos Aires.
Vandaag verlieten we Uruguay en keerden met de ferry terug naar Buenos Aires. Al had het niet veel gescheeld of we hadden de boot gemist. Daarover zometeen meer, eerst nog een opmerkelijk feit over gisteren dat ik vergeten te vermelden ben.
In Buenos Aires was het groot aantal daklozen ons al opgevallen, in Montevideo zijn er mogelijk nog meer. Niet dat je door hen wordt lastiggevallen, maar heeft geeft wel een wat onbehaaglijk gevoel. Het is wel allemaal heel laid back, wellicht ook omdat Uruguay een heel tolerant beleid heeft op het vlak van cannabis. Sinds 2013 is het gebruik wettelijk toegelaten en je mag tot 6 plantjes thuis hebben. Heel veel hebben we er niet van gemerkt, behalve dat er zo nu en dan wel een dakloze wat aan het zingen of neuriën was.
De reis per ferry was redelijk ‘uneventful’. Er zijn grote ramen, maar je ziet eigenlijk bijna niets, door het opspattende water en de reflectie van binnen. Het davert een beetje, zoals een trein die snel rijdt, en als je rechtstaat voel je wel dat het schip wat heen en weer gaat, maar als je zit voel je daar weinig van.
Ik schrijf dit verslag op de ferry naar Montevideo. De hoofdstad van Uruguay ligt op 2,5u varen van Buenos Aires dus het leek ons wel een uitgelezen kans om tijdens deze reis een tweede Zuid-Amerikaans land te ontdekken. Vóór we inscheepten, deden we nog wat recente geschiedeniskennis op in de wijk El Centro. Maar laat ik het eerst over de Italian experience van gisterenavond hebben.
Iets meer wolkjes vandaag, maar onschuldig, en ook iets meer wind, maar het voelde als zomer, het was dus opnieuw een prachtige dag. We kregen vandaag een ander Buenos Aires te zien, in meerdere facetten. Daarover straks meer, eerst nog even meegeven waar we gisterenavond gingen eten.
Terwijl gisteren de regen met bakken uit de lucht viel, was er vandaag zo goed als geen wolkje aan de lucht. Een ganse dag volop zon, zozeer zelfs dat de weerapp deze ochtend UV-index 11 (Extreme) aangaf voor de periode 12:00-14:00. Het is nochtans nog maar lente hier. Een prima dag om flink wat stappen te zetten, net geen 18.000, zo bleek rond half zes toen we na een lange dag opnieuw in het hotel arriveerden.
Ik ben nooit fan geweest van lange vliegreizen en hoe ouder ik word, hoe meer ik er tegenop zie om lang in zo’n toestel te zitten. Dat was deze keer niet anders. We vlogen eerst naar Frankfurt, waar we 2,5u later op een Boeing 747-830 stapten, voor een vlucht van meer dan 13 uur. De vlucht vertrok om 22u, wat als voordeel heeft dat je het grootste deel van de nacht vliegt en dus kan proberen een beetje te slapen. Het nadeel is wel dat je eerst rond middernacht nog een warme maaltijd krijgt.